M.Kemal AYÇİÇEK- 2 Kasım 2009

Başka konularda var gündemde ama olsun, ANAP, DP’ye iltihak etti, tarih oldu. Başbakan Erdoğan’la CHP Genel Başkanı Deniz Baykal, kendi aralarında konuşurken biri çamdan bahsetmiş, diğeri kavaktan anlamış şu erken seçim şangırtısı..Yani güncel tartışmalar, o kadarda önemli değil ama benim en fazla önemsediğim Başbakan Tayip Erdoğan’ın ikide bir “üç çocuk” istemesi olayı. Ve bu olayda da düşündüm, taşındım bir türlü kafam netleşmedi. Başbakan’a bu konuda acayip kızıyorum ve tekrar bu çocuk meselesine değineyim istiyorum.

Başbakan her gittiği evlilik töreninde nikah şahidi oluyor ve yeni evlenen çiftlere “üç çocuk” isteğinde ısrar ediyor. İşte ben de o noktada düşünüyorum, başbakanın acaba kime ne gıcığı var diye. Öyle ya en az “üç çocuk” demek, belki çekirdek aile için olumlu olabilirde neden dört değil de illa da “üç çocuk”.  Oysa ben bir başka yazımda da değinmiştim, “başbakan az bile söylüyor, en az dört çocuk olmalı” diye. Bunu biraz açmam lazım, Başbakan bunu söylerken ailenin sürmesini mi, yani soy sürme ve sürdürmeyi mi yoksa ülkemizin “genç nüfusa ihtiyacı var” a olan o nüfus açığını  gidermek adına mı söylüyor anlamıyorum. Tamam Avrupa’yı örnek gösterip, nüfuslarının yaşlandığını, Türkiye’nin de gelecekte aynı duruma düşmemesi için yeni evlenen çiftlerden en az “üç çocuk” ısrarını sürdürüyor.

Oysa Başbakanın kendini öyle “Avrupa da nüfus yaşlanmış” örneği yerine bir bütün aile, veya geniş aile önermesinde bulunması daha doğru olmaz mı? Bunun da asgari şartı, en az ikisi erkek ve ikisi de kız olmak üzere dört çocuktan geçer. Ama Başbakanın tutup illa da “üç çocuk” diyor olmasını ben acaba, Başbakan’ın kendi ailesinden ya eksikliğini çektiği Dayı, Teyze, Amca veya Hala’dan yana bir sorunu mu var? diyorum. Üç çocuktan “Geniş aile” olmaz ki?  Eğer, bir aile geleneği devam ettirilmek isteniyorsa o zaman en az “dört çocuk” ki ondanda yukarda da ifade ettim en az ikisi erkek ve ikisi de kız olmak şartıyla en az dört çocuk olmalı. Ailenin tam anlamıyla oluşması ve yaşaması için.

 Gerçi günümüzde evliliklere “çocuk hakları” noktasından bakılmıyor. Günümüzde bir “kuzen” almış yürümüş, kimdir “kuzen”. Akraba bağı olan aslında toplumuzda kaybolmaya yüz tutmuş Hala, Dayı, Teyze, Amca çocuklarının genel tanımı değil midir Kuzen? Kuzen’e indirgenmiş bir çocuk hakkı? Çocukların sohbetlerine istemeden kulak misafiri olanlarınız varsa bunu onlar sık sık konuşuyorlar aslında kendi alemlerinde. Tek erkek çocuk, büyüdüğünde veya herhangi bir haksızlığa uğradığında “keşke bir ağabeyim olsaydı” der babasına kızarak veya ailesinin tek bir kızı, aynı kaygıyı bir başka şekilde dile getirir. Ama iş işten geçmiştir ve biz o çocukları, kendi başlarına bırakıyoruzdur sırf kendi egolarımız nedeniyle!

Elbette ekonomik kaygılar, bu tür geniş aile özelliklerinin kaybolmasına yol açmaktadır. Başbakanın en az “üç çocuk” derken,  ailelerin ekonomik kaygılardan dolayı çocuk sahibi olmadıklarını görmesi ve bunun gereğini yapması gerekir. Sadece “üç çocuk” ta ısrarcı olmak iyi bir temenni ama bence yeterli değil. Evet aynı gemideyiz ama az çocuklu ailelere baktığınızda da onlarda öyle yoksul aileler değil ki. Yani az çocuklu olunmasını salt ekonomik kaygılarla da izah etmek biraz zor, varlıklı aileler dede “geniş aile” mantığı yaygın değil çünkü.  Bizim çocukların bir bayram sohbetine tanık olmuştum, istemeden tabi. Yani kulak misafirliği, “çocuklar bir araya geldiğin de ne konuşuyorlardır” merakı.

Şimdi rahmetli olan bir bacanağımın bir kız ve bir oğlu, diğer bacanağımın bir oğlu iki kızı, kayınçomun iki oğlu, ağabeyimin bir kızı bir oğlu, kardeşimin iki oğlu, bir diğerinin tek oğlu, benim bir kızım bir oğlum, diğer bacanağımın üç oğlu, diğer kayınbiraderimin de iki kızı bir oğlu var. Bunlar bayram harçlıklarının hesabını yaparlarken, kendi çocuklarının ne kadar bayram harçlığı toplayabileceklerinden yola çıkarak, “benim çocuğumun halası olmayacak”, diğeri, “olsun, benim çocuğumun da amcası olmayacak”, bir diğeri “benim çocuğumun da dayısı olmayacak” bir diğeri de “benim çocuğumun teyzesi olmayacak” deyince bende “çocuk haklarını ihlal etme” paniği başladı. Aslında o zamana kadar hep “bir kız ve bir erkek çocuk yeter” diyen ben, o andan itibaren o fikrimden dönüş yaptım. Ve keşke…

Bizler şanslı kuşaktık o açıdan, hem Teyze, hem dayı, hem amca ve hem de hala sevgisini gördük yaşadık, peki ya bizim çocuklarımız? Onların böyle bir hakkı yok mudur? Olmamalı mıdır? Bizim, Dünya şartlarını bahane ederek, o çocukların gelecek haklarını ihlal etme hürriyetimiz var mı? Bunu herkesin kendine sorması ve seviyorsa çocuklarının haklarını da göz ardı etmemesi adına en az ikisi erkek ve ikisi de kız olmak üzere dört çocuk sahibi olma fikrini de düşünmesi gerekir. Onun için Başbakana kızıyorum, hem de çok kızıyorum işte. Neden dört değil de illa da “üç çocuk” ta ısrar ediyor? Başbakan Recep Tayyip Erdoğan, o çocuklardan birinin hala, dayı, teyze ve amcadan yoksun olmasını mı istiyor yoksa?  Ya da kendisinin amca, dayı, teyze veya hala’dan yoksunluğu mu var? Öyle değil mi ama?

Bakın

Özgür Ansiklopedi, Vikipedi’de Aile nasıl anlatılıyor;

“Aile, toplumun en küçük birimi olarak kabul edilir. Aile denince genellikle bir evde oturan anne ve baba ile, varsa onların evlenmemiş çocukları anlaşılır. Bu tip aileye “çekirdek aile” denir.

Çekirdek ailedeki çocukların evlenmesiyle de yeni bir çekirdek aile ortaya çıkar. Ama aile sözcüğünün bundan daha geniş anlamı da vardır. Daha çok sayıda akrabadan oluşan birimi, hatta bir soyu ya da sülaleyi tanımlamak için de aile sözcüğü kullanılır.

“Aile” sözcüğü günlük dilde çok değişik grupları tanımlamak için de kullanılır. Örneğin “Hasan iyi bir aileydi” dendiğinde, Hasan’ın sorumlu bir baba ve koca olduğu anlaşılır. Oysa birisi “Benim ailem Adana’dan gelmiş” dediği zaman, annesiyle babasının, hatta belki de dedelerinin Adana’da yaşamış olduğunu belirtir. Bir başkası “Bu bir aile toplantısıdır” dediğinde, o toplantıda yalnızca akrabaların bulunacağı anlaşılır. Bunlar amcalar, dayılar, teyzeler, halalar, yeğenler ve evlilik bağıyla aileye katılmış kişilerdir. Bütün bunlar bize, “aile” kavramının her zaman evliliğe ya da ortak atalara dayalı ilişkileri kapsadığını göstermektedir.” Kalın sağlıcakla.

Not: Bu yazım aynı zaman da www.karadenizolay.com, www.kuzeyhaber.com , www.24haber.net ve Hizmet Gazetesi’nde yayınlanmaktadır.

M. Kemal AYÇİÇEK – 23 Ekim 2009

Hani birileri  “Dağ Türkleri” diye nitelendirdikleri “Kürtler” için “Türklerin dağlılarıdır onlar” diyordu ya,  ve onların karda yürürken ayaklarından çıkan “kart-kurt” seslerinden adları “kürd”olmuştu ya, işte o kart-kurt Türkleri, dağdan iniyorlar ve onların iniş ve şehirlere girişleri de bizi rahatsız ediyor öyle değil mi? İyi de onlar zaten dağlardan inmiyorlar mı? Onlar, bizim gibi şehirlerde olmadıklarından bizler gibi medeni(!) olmalarını beklemek biraz ayıp olmuyor mu? Onlar, kendilerine yakışır bir şekilde şehre iniş yapıyorlar, yani medeniyetle buluşuyorlar ve onların algısı, sezgisi o kadar ne yapalım? Seyredeceğiz, sabredeceğiz onların da bizler gibi birer uygar insan olması için dua edip bekleyeceğiz var mı bunun başka izahı?

Adını zaten koymuşuz ve dağdan inen insanlardan da medeni bekleyiş içinde olmak bizi biraz fazlaca iyimser etmez mi? Yani hem adamlara “dağdan iniyorlar” diyerek, ayaklarındaki “mekap” ayakkabılarıyla aşağılayacağız ve hem de onlardan birer medeni insanmış gibi davranış bekleyeceğiz bu bizim kendimizle çelişmemizi doğurmaz mı? Madem bizler, medeni insanlarız o zaman dağdan inen insanlarında bu tavırlarına ve davranışlarına “nasılsa dağdan iniyorlar” diyerek, sabretmemiz ve hoşgörüyle bakmamız gerekmez mi? Tamam, abarttılar diyelim, kendi sevinçlerini kontrol edemediler diyelim bizim bunlara karşı düşmanca hislerle bakmamızı gerektirir mi bu durum? Hani bizler güya onlardan daha medeniydik? Nerde kalır bizim bir dağlı olmadığımız? Bizi onlardan ayıran özellik nerde kalır o zaman?

Bir de işin öbür tarafı var. Hani MHP genel başkanı Devlet Bahçeli demişti ya, “biz bu açılım sürecine karşıyız gerekirse dağa çıkarız” diye? Biz bir 25 yıl Kürtleri dağlardan indirelim, medeni insan olsun diye nerdeyse savaş verdik, şimdi geldiğimiz noktada MHP “dağa çıkarız” diyor. O zaman bir 25 sene de MHP’lilerin dağlardan inmesi için mi mücadele vereceğiz? Yani Dağlarda nöbet değişimi mi seyredeğiz? 25 yıl sonrada MHP’liler dağdan inecek, onlarda böyle şen-şakrar birer karşılama ve biz de hayat sürdüreceğiz öylemi? Nedir bizim bu dağlardan ve dağcılardan çektiğimiz? Bizim hiç mi dirliğimiz olmayacak bu ülkede. Ömür dediğin üç gün, onu da doğarken birini yemişiz zaten, ikinci günümüz bugünümüzdür. Yaşadığımız bugünler yani, üçüncüsü de öldüğümüz gündür. İki günden zaten haberimiz olmaz. Kim doğduğu günü ve öldüğü günü anımsar, veya anımsasa bunu ifade edebilir mi? Yani anlar mı yaşadığını, anlasa neye yarar? Bari yaşadığımız günlerin kıymetini bilelim daha iyi olmaz mı? Bu hayatı birbirimize zehir edip, karalar bağlayacağına bir günü hep birlikte ve kardeşçe yaşasak kime ne zararımız olur?

Nedir bu Empatisizlik, nedir bu kendini beğenmişlik, nedir bu kadar hınç ve öfke hali. Bir kadın iki oğlu dağa çıkmışsa, “bende onlarla öleyim” diye dağa çıkmışsa o annenin yerinde başkaları olsa ne yapardı acaba? Çıkmış dağda pişirmiş çocuklarının çorbasını, yedirmiş içirmiş, beslemişse bundan niye rahatsız olalım? Yaşanılan süreç elbette normal bir süreç değildi, elbette masum canlara ve yüzlerce şehit vermemize sebep olmuş tüm bu olaylar ama verdiğimiz şehitlerin hangi birinin yüzünü biz şehit sahipleri olarak görebildik. Bize kendi çocuklarımız “şehit” dediler, ardından fısıltı halinde “tabutları açmayın, eğitim zayiatı” denmedi mi? Yine orada cenazede kulağıma gelen pis bir kaygı da ne deniyordu biliyor musunuz,”Acaba ,Tabutunu açamadığımız  şehitlerimizin iç organlarının herhangi birinin veya herhangi bir komutanın bir yakınına veya parası olan herhangi birine  lazım olan organları için alınmadığını bizler nerden bilelim, ya işin ucunda organ mafyası gibi bir durum varsa?” Öyle ya, bana kendi şehidimin cenazesini göstermeyen mantık, bunu bana ne ile izah edebildi? Ya da edebildi mi? şimdi cenazesini görmeye alışık insanlar böyle konuşabiliyorsa, o insanlara böylesine aşağılık bir kaygıyı yaşatmaya kimin hakkı var?

Kimseyi ve herhangi birini töhmet altında bırakmak için değil ama bizzat yaşadığımız olaylardan yola çıkarak bunları söylüyoruz. Arsin’in Küçükhara, ya da Yeniköy’ünde bizimde akrabamız olan bir şehit cenazesine gitmiştim. Haber yapacağım ama yeterli bilgi yok. Cenaze sahiplerine yanaştım ve beni de tanıdıkları için usulca sordum, “nasıl şehit olmuş” diye ama bana gayet mağrur ve de mazlum bir halde, “bilmiyoruz, bize tabutu açmayın, eğitim zayiatıdır. Dediler” sadece o kadar. Şimdi benim kafamda o anda neler esti geçti. Bir anneye babaya gösterilmekten imtina edilen “şehit”ler verdik? O şehitlerin kimine “şehit” dendi kimine de “eğitim zayiatı” yani tam şehit değil? Bunun ölçüsünü, kim nasıl koyuyor? Askerlik şubelerine, afişler asılarak “anneniz başörtülüyse, babanız sakallıysa yemin törenine gelmesin” diyerek, benim çocuğumu askere alan bu devlet, bana çocuğumun “askerlik yemini” törenini çok görüyorsa, ben bu askerin ve bu kurumun bana şehit törenlerinde söylediği sözlere ne kadar inanabilirim ki?

Kendi içinde çelişkisi olan bir kuruma benim inancım neden tam olsun? Bunları yaşayan bizleriz, bunu herkes gördü, yaşadı, şimdi bana bir komutanın ne demiş olması neyi ifade eder ki? Tabutları açtırmayan, anneye, babaya öz oğlunu göstermeyen zihniyet, benden bir şeyler gizliyor ve saklıyordur diye düşünmez mi insan?. Bende bu kuşkular ömür boyu sürecekken, ben o şehit mezarının bayrağının solmamasının mücadelesini hangi yürekle vereceğim?

Bu ülkede askerliği sadece yüksek maaş alanlar mı yapıyor? Biz askerlik yapmadık mı bu ülkede, asker dilinin neyi niçin neden söylediğini anlamayacak kadar aptal mıyız? Bu ülkenin sadece aptal olmayan Subay ,Assubayları mı var? Biz hem çocuğumuz askere gönderecek ve hem de aptal olan taraf olarak ömür tüketeceğiz öylemi? Bizden bunu bekliyorlardı ve biz bu sınırın dışına çıkınca da o “ Devlet garantili” dokunulmazlıklarının arkasına sığınarak bize her istediklerini yapma ve söyleme hakkını onlara bırakacağız öyle mi? Askerin eline el bombasını verip, cezalandıran bir komutanın bu anlayışı sadece verdiğimiz 4 şehit olayımızda mı var? Başkaları yok mu bunun? “yaşa varoolll harbiye” öylemi? Biz bu ezberi bildik de, o Harbiye’nin de biraz sivil insanların özgürlüğünü bilmesi ve hakkını hukukunu teslim etmesi gerekir. Kimse kimsenin kulu kölesi değildir. Asker bu ülkede maaşını alarak görev yapıyor ve o aldığı maaşının karşılığını ödüyor ama vatandaş, maaş almadan sadece devletinin bekası için çocuğunu o askerlere emanet ediyor. Aşağılansın, eline el bombaları verilerek öldürülsün diye değil. kimse kimseye keyif bağışlamasın, herkes kendi görevini hakkıyla yapsın, kimse başka ihsan istemez, bundan emin olun.

 Neyse biraz fazla açıldık dönelim konumuza. Şimdi Bu “Milli birlik projesi”, “kürt açılımı” veya “demokratik açılım” siz nasıl anlarsanız o açılım nedeniyle ülkemize birer “PKK barış elçisi” diye girenlerin karşılanmalarındaki aşırı ve abartılı o davranışlar, elbette bir meydan okuma edasıyla yapılıyor değillerdir!. Onlar, kendi ailelerine, kendi akrabalarına dönüşü öyle yapıyorlar yoksa o davranışları bizlere yönelik değil ki! Onlar zaten bizi hesaba katmıyorlar ki, kendileri “zılgıt” çekip, eğleniyorlar. Yani tüm yaptıkları, kendi dillerinden olan insanlara yönelik çünkü bizim anlamadığımız ve de anlayamayacağımız dili seçerek konuştular. yani hep Kürtçe konuştular, eğer bize bir şeyler göstermek ve anlatmak isteselerdi bize Türkçe konuşur ve bizim de anlamamızı sağlarlardı. Demek ki bize bir lafları yok, onlar kendileri söylüyor kendileri dinliyorlar. Bize kem söz ederlerse Diyarbakır Belediye Başkanı Osman Baydemir’in en sevdiği küfürü “ker kure kere” (Eşşoğlu eşek) der, kızgınlığımızı ifade ederiz  o zaman bize ne? Onun için sabırlı olmalıyız, çünkü sabrın sonu selamettir , sizlerde bilirsiniz bunu öyle değil mi? Kalın sağlıcakla.

Not: Bu yazım aynı zaman da www.karadenizolay.com , www.kuzeyhaber.com , www.24haber.net ve Hizmet Gazetesi’nde yayınlanmaktadır. (mka)

Devletin malı deniz, yemeyenler?

M. Kemal AYÇİÇEK – 14 Eylül 2009

İstanbul Silivri başta olmak üzere yağışların yol açtığı felaketlerde çok sayıda vatandaşımız canından oldu. Kayıp olan vatandaşlardan ulaşılamayanlar var. Ekranlarda yazlık villaların içinden yapılan yayınları izliyoruz, denize sürüklenmiş onlarca aracı görüyoruz. Sel afeti yaşanan yerlerde talan olaylarını da gördük. Ganimetçilere göre, sel sularında akarken gördükleri o eşyaları, bardak, çanak, çömlek de “devlet malı” gibi kendilerine helaldi(!). Öyle ya o havalardalardı. Millet can derdinde onlarsa milletin mallarının peşindelerdi. Ama bu ülkede bu hep böyle olmuş, dereler de denizlerde aynı mantıkla talan edilmemiş mi?

Sel suları denize ulaşmak için önüne neresi çıktıysa o engelleri aştı ve denize ulaştı. Dereler, denize sevdalıdırlar. Kilometrelerce de uzasalar, nihayet o sevgilileriyle yani denizle buluşurlar. Bunu yapılan barajlarda, bentlerde önleyemez. Hep felaketlerde güzel şeyler düşünüyoruz, söylüyoruz ama felaket olduğu yere zarar verdikten sonra da o zararı gören vatandaşlarca da unutuluyor. Yine söylenen sözler havada kalıyor. Şimdi bu sel felaketinin ardından biraz düşündüm, denize nazır, sıfır o villalar, evler, katlar ve sahipleri, o konutlarında rahat oturabiliyorlar mıydı?

Yani bu ülkede gerçekten “Devlet malı Deniz” olmuş, yemeyenlerse “keriz” olarak ömür törpülüyorlar öyle ya!. Böyle bir ülke, böyle bir devlet olur mu? Sahiline sahip çıkamayan, denizine dokundurtan, hatta talan ettiren Devlet olabilir mi? Nerde görülmüş öyle denize sıfır villalar, tripleks villalar ve yazlıklar. Adamlar, Milletin malı olması gereken denizi nerdeyse kendi özel mülklerinin havuzuna dönüştürmüşler. Oysa Deniz, Milletin malıdır. Bize öyle öğretildi, yoksa yanlış mı anladık o öğretilenleri? Yoksa nesil değişince bizden sonrakilere mi mubah kılındı Denizin yağmalanması? O denizlerde bu ülkenin tüyü bitmemiş insanının hakkı yok mu?

Şimdi bu ülkeyi yönetenlerin bu durumlara biraz “millet” yönünden bakması gerekir. Denizlerin daha fazla özel havuz haline dönüştürülmeden Devleti yönetenlerin bu işe bir dur demesi lazım. Devlet, derelerde de denizde de etkin ve adaletli olmalı. Ne dereler, ne de denizler kimsenin babasının tapulu malı değildir. Bu iş, buraları tapulu mal halinde kullananlarin vicdanlarına havale edilecek kadar basit görülmemelidir. Yetki kimdeyse, o yetkiyi felaketlerin olmasını beklemeden hakkaniyetle yapması için bu millet onlara yetki veriyor. Yoksa denizlerin, dere yataklarının birilerine ahbap-çavuş ilişkileriyle peşkeş çekilmesine seyirci kalsınlar diye değil.

Trabzon’un Araklı ilçesi kaymakamı Avni Kula, Karadere boyunda dereye musallat olmuş bir ailenin saldırısına uğramış. Kadının belinde silah var, iki de oğlu. Kaymakam ürkmüş, “vatandaş” demiş sabretmiş ama kadın kaymakamın üzerine daha fazla bağırarak adeta azarlayarak yürümüş. Vatandaş, Devlet’e meydan okumuş yani. Elinde silahı orağıyla hem de. Ne demiş kaymakam peki, “Dere yatağına ev yapmayın, derenin üstüne ev olmaz, yarın Allah korosun bir sel durumunda mağdur olacaksınız, sınırlara tecavüz etmeyin”. Sadece dememiş, o kadının iki oğlundan birine çimentosunu, demirini vermiş yardımcı olmuş, yine müdahale bitmemiş, bu kez kadının diğer oğlu kazığı dikmiş yolun ortasına, “bende hak isterim, bana da yardım edin” diye. Kaymakam, ne kadar “Devlet” hassasiyetini özenle korumaya çalışmışsa vatandaş, efelenmişte efelenmiş. Koskoca devletin kaymakamına meydan okuyacak kadar ileri giden ve küstahca da kaymakamın üzerine yürüyen böyle cazgırcı tiplere boyun eğile eğile bu ülke de ne işgal edilmemiş dere yatağı ve ne de deniz kenarı kalır.

Onun için Devlet ve onu yönetenlerin milletin hakkı olan her yere sahip çıkması ve gerekirse sadece bu konuda dere ve deniz işgallerine karşı acımasız ve kalıcı bir yasa hazırlayarak bunu yürürlüğe sokmalıdır. Yoksa, Milletin malı olan deniz, birileirnin özel havuzu gibi görülmeye ve de sahiplenilmeye devam eder. Böylesi bir pespayelik bu ülkeye yakışmaz. O denizde tüyü bitmemiş insanında hakkı vardır, Erzurumun Pasinlerindeki seyfettinin de hakkı vardır, Edirnedeki zekinin de hakkı vardır. Artık, Devletin kabile anlayışından sıyrılıp, bu işi yapanlara fırsat vermemesi gerekir. Kim nerde ne kadar dereyi, denizi, ormanı işgal etmişse onları geriye almalı, Devlet malına sahip çıkmalıdır. Yoksa bu işi kaymakamların inisiyatifine bırakmakla bu işgaller de önlenemez. Kısaca Devlet artık , “Devletin malı deniz yemeyen domuz” anlayışını yaşam felsefesi yapmış tiplere haddini bildirmelidir ve bir daha da müsamaha etmemelidir.

Tabi bunlar yapılırken, bugüne kadar o yağmalanmış alanlardan nasiplenmişlerin (!) de o nasipleri(!) yanlarına kar bırakılmamalıdır. Hem bu sade vatandaştan da değil öncelikle o Devlet hizmetlerinde hani “Bal tutan parmağını yalar” mantalitesine uymuş, saf ve temiz(!) devlet memurlarından başlanmalıdır. Belki üst düzey bürokratlar dan da bunların hesabı sorulmalıdır. Kim nerde göz yummuşsa, kim nerde suistimal yapmışsa, kim nerde birilerine yağcılık olsun diye talana ve yağmaya imza atmışsa, elbette onlara da “yapanın yanına kar kalmaz” hatırlatılmalı ve buna bir daha yeltenmeleri de önlenmelidir. Biz Tekirdağ’da denize girerdik incekum’da, sahiller vatandaşındı ama şimdi yazlıklarla, sitelerle deniz parsellenmiş, satılmış, derelerin kapatılmış, deniz sanki sadece birilerinin haline getirilmiş, bu duruma dur densin. Milletin hakkı, hukuku korunsun, birilerine peşkeş çekilmesine bu nerde olursa olsun fark etmez. Kalın sağlıcakla.

Not: bu yazım aynı zaman da www.karadenizolay.com , www.kuzeyhaber.com , www.24haber.net ve Hizmet Gazetesi’nde yayınlanmaktadır.

M. Kemal AYÇİÇEK – 15 Haziran 2009

 Ünlü komedyen, sanatçı, yeni kuşak güldürü ustası Cem Yılmaz, Can Dündar’ın NTV’deki sezon finali “Neden” proğramının konuğuydu. Karadeniz Bölgesi’nde bir defa turneye çıktığını ve bir daha da bu bölgeye turneye çıkma gereği duymadığını anlatıyor ve diyor ki, “Baktım ki bana gerek yokmuş, onlar zaten kendilerine yetiyormuş, bunu gördüm, bana gerek kalmadı bile”

Arkadaşımın biri anlatıyor. Sürmene’de 76 yaşındaki bir adamcağızın eşi vefat etmiş, aradan bir süre geçmiş ve bu adamcağız sızlanmaya başlamış. Çocuklarına, “oğlum, benim evlenmem lazım. Hem sizi rahatsız etmem hem de bana bir hayat arkadaşı olur, ne yapın edin beni evlendirin” demiş. Çocukları adamcağızın bu talebini kendi aralarında konuşmuşlar ve babalarının bu isteğini yerine getirmek içinde eş, dost bildikleri yakınlarına durumu aktarmışlar. Halis muhlis bir arkadaşları, kardeşlerin birine , “bir dul hanım var, tam size göre. İyi bir insan. Soylu üstelik, eşini kaybetmiş. Tam babanıza göre” tamam demişler. Sevinmişler, durumu babalarına açmışlar, baba “olur” vermiş ve adamdan dul hanımın adresini almışlar.

Adres dediysem öyle cadde, sokak, apartman numarası filan değil tabi. Köy burası ve köyün belli bir mahallesindeki sağdan ikinci ev gibi verilmiş adres. Babalarını evlendirmek isteyen aile, dünür olmak için yola koyulmuş ve verilen adresteki eve varmışlar. Selam kelamdan sonra adam bunları evlerine davet etmiş, girmiş oturmuş, çay içmişler, ordan buradan sohbet etmişler ve artık sıra o evin dul annesini istemeye sözü getirmişler. Bunları ağırlayan evin büyük oğluna , “Allahın emri peygamberin kavliyle anneni, babamıza istemeye geldik. Babamızın durumu bu, istiyor ki bir can yoldaşım olsun. Biz de aradık, sorduk soruşturduk annenizin çok kıymetli bir insan olduğunu duyduk, bize çok met ettiler, annenize talibiz. Eğer siz de uygun görürseniz annenizi babamıza istiyoruz” derler.

Misafirlerini ağırlayan evin büyük oğlu gayet sakin ve de biraz da düşünceli, ama bir yanlışlık olduğunun farkında olarak  “olur” cevabını verir, hiç bozuntuya vermeden ve hemen ardından derki; “Babam şuanda Erzurum’da bir iş seyahatinde, birkaç güne döner. Ona bir soralım da size kararımızı öyle söyleriz”. Bizimkiler, meğer adresi yanlış almış, ya da adresi şaşırmış, dul hanımın evi yerine komşularının evine misafir olmuşlar. Sonrasında diğer eve gidip gitmediklerinden haberimiz yok tabi. Hayat, biraz yanlış anlamalarla, biraz belki karıştırmalarla bu bölgede hep “fıkra” tadında sürer gider.

Gider de şimdi bu bölgede de bir takım taleplerden söz edilmeye başlandı. Hani Kürtçe televizyon yayına başladı ya, güya bizim bölgemiz de de Laz’larımızda kendi dillerinde bir yayın talebine hazırlanıyorlarmış. Hatta bazıları bunu ciddi ciddi kafaya da koymuş, hatta bazıları da resmen talepte bulunmak için harekete de geçmişler. Bizim amcaoğullarına “silimanlar” denir, onlara gittiğinizde sizin anlamadığınız bir dil kullanırlar. Aynı akrabayız oysa ama biz onların kendi aralarındaki konuşmalarını anlamayız. Onlar kendilerince bir dil geliştirmişlerdir, aile içinde ve bunu hala da kullanırlar. Bu ne Lazcadır, ne Rumcadır, ne Türkçedir, ne Arapça, ne İngilizce. Şimdi kalksın, “silimanlar” da kendi dillerince bir TRT yayını talep etsinler mi?

Eğer, insan haklarından yola koyularak bunu konuşacaksak, öyle ya farklı bir dil olduğuna göre bizim silimanlar’ın da TRT’den kendi dillerinde yayın talep etme haklarına saygılı olmak zorundayız ama nedir o kullandıkları dil, biz bunu bir hayli zaman sonra anladık. Meğer, bizimkilerin dili, aslında Türkçe ama Türkçeyi tersinden konuşmak. Mustafa yerine afatsum diyorlar. Ama cümleleri çok akıcı bir şekilde karşılıklı konuşunca sizde bir şey anlamıyorsunuz ama onlar kendi aralarında rahatlıkla anlaşabiliyorlar. Buyurun size bir yeni dil daha. Bir gün yanımda telefonla konuşan biri, öylesine güzel konuşuyor ki ama ben anlamıyorum. Lazcayı biliyorum ama o Lazcada konuşmuyor. Bu farklı biri. Konuşması bitti, dayanamadım sordum, “hangi dilde konuşuyordun” dedim. “Hemşin’ce” dedi. Biz güya bu bölgenin çocuğuyuz ama Laz’canın dışında bir de “Hemşin”ce dilimiz var. Çok hoştu ama dedim ki bu dili bana da öğreteceksin ha. Güldü tabi.

Üç yıl kadar önce Rize’nin Ayder yaylası’nda bir gece konakladığımız eski ahşap bir pansiyonda bir Tv ekibi vardı. İspanyol. Onlar, bölgedeki insanları araştırıyor ve bir belgesel çekimi yapıyorlardı. Onlarla tanışınca benimle de çekim yapmak istediler ve çekimi yaptık, ama onların İspanyol olmalarından yola çıkarak ben arka fonda Türk Bayrağı olsun istedim ve öyle de oldu. Çekimler bittikten sonra  bana “neden Türk bayrağı önünde konuştun” diye sordular, ben de özel bir anlamı olmadığını, kendilerinin İspanya’dan geldiklerini ve bu çekimi Türkiye’de yaptıklarını, o belgeseli seyredecek insanlara söylemek yerine göstermek için o tercihi yaptığımı söyledim, bunu biraz anlamlı buldulardı. O çekimlerde benim görüşlerimi yayınlayıp yayınlamadıklarını elbette bilmiyorum ama demek ki ta o zamandan birileri bir şeyleri kaşımanın peşindelermiş, şimdi bunu daha iyi anlıyoruz.

Laz, dilinin konuşulup konuşulmadığını, kendini bu bölgede nasıl hissedip hissetmediğini, bu farklı dillere nasıl bakıldığını sorguluyorlardı. Şimdi değil tabi bu Karadeniz sahil yolunun yapımı sırasında da bu bölgede bir şeyler oluyordu. Hala bu sahil yolunun “çevre katliamı” olduğundan söz edenler az değil, bakıyorsunuz adam hiç bu bölgeye de ayak basmamış ama uzaktan gazel okuyor. Sanki bu bölgenin gelişmesine saygılı gibi davranıp, senin benim aklımı çelmekle görevlendirilmişler gibi geliyor insana. Bu bölgenin insanı saf ya, onlar çok akıllılar ya, gaz vermek için ellerinden geleni yapıyorlar tabi. Bizim Lazlarımızı da aynı gaza getirme gayretlerindeler güya, akıllarınca bizi de ayıracaklar ya. Allah ne kadar akıl varsa hepsini onlara vermiş de bize de kırpıntısını bırakmış güya! Ama bilmiyorlar ki biz bu hayatı “fıkra” diye yaşıyoruz,oynuyoruz yani.. Kalın sağlıcakla..

Not: Bu yazım aynı zaman da www.karadenizolay.com , www.kuzeyhaber.com , www.24haber.net ve Hizmet Gazetesi’nde yayınlanmaktadır

 M. Kemal AYÇİÇEK – 18 Mayıs 2009

 Hafta sonu iki önemli siyasi partinin büyük Olağanüstü  kongreleri vardı. Cumartesi günü AP ve DYP’nin devamı  DP’nin, Pazar günü de kısaca “Ecevit”in partisi olarak bilinen DSP’nin kongrelerinde genel başkanlar değişti. DP’de Hüsamettin Cindoruk, DSP’de de Masum Türker üç turlu seçimlerin sonuncu turlarında başkan seçildiler. Her iki parti ve partililere ve ülkemize bu yeni genel başkanlar hayırlı olsun. Umarım, ülkemizdeki “muhalefet boşluğu”na bir nebze de olsa merhem olurlar ve halkın arzu ve isteklerinin yerine getirilmesinde İktidarı doğruyu yapmaya yönlendirirler ve ülkemiz kazanır.

Fakat, ülkenin kazanabilmesi önce o sözünü ettiğimiz her iki siyasi partinin de gerçekten değiştirdiği genel başkanlarının o siyasi partilerin tabanınca “istenilen” isimler olup olmadığı konusundaki samimiyetine bir bakalım. Önce şunu ifade etmeliyim. Tüm siyasi partileri, benim partim olduğuna inanarak bakarım ve kongrelerini de genel başkanlarını da genellikle onların seçmeniymişim gibi dinlemeye çalışırım. Çünkü, tüm partiler, bu ülkedeki tüm insanları kendilerine oy vermeleri için kurulmuş kabul ederim. Başkaca amaçları da yoksa siyasi partilerin hedefi de iktidar olmak olduğuna göre kimseyi dışlayıcı bir mantaliteyle siyaset yapacaklarına inanmam.

DYP’nin de kurucu genel başkanı olan ve ardından bu partiden ayrılıp, 7 Ocak 1997′de sözde  RefahYol hükümeti’ne tepki olarak istifa eden bir grup DYP’li milletvekili ile iktidardaki DYP’yi bölmek için Demokrat Türkiye Partisi’ni kuran Hüsamettin Cindoruk, şimdi aynı partinin devamı olan DP’nin Genel Başkanı oldu. Seçildi demek çok zor çünkü, 9.Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel’in de açık desteği ile bir nevi emrivaki ile DP’nin başına getirildi. Nitekim aynı kongrede yarıştan üçüncü turda çekilen Süleyman Soylu’nun kongre konuşmasındaki hava,  yine Cumhurbaşkanlığı seçimleri öncesi DYP’nin Genel başkanı Mehmet Ağar’ın psikolojisini yansıtıyordu. Dolayısıyla DP’deki dizayn, tabandan gelen değil tavandan dayatılan bir oluşumdur. Bunun da  hesabı yapanların, hesapları her neyse istedikleri doğrultuda yürüyemeyeceğini açıkça ortaya koymaktadır.

DSP’de de durum yine tabana dayalı değildir. DSP’nin kurucusu rahmetli Bülent Ecevit’in yasaklı olması nedeniyle eşi Rahşan Ecevit’ti. Ve Rahşan Ecevit’in destek verdiği aday Alemdar Yalçın’a sadece 20 oy verilmesi, bu partinin de “Ecevit”in partisi olma özelliğini kaybettiğini ortaya koymaya yetiyor. Ama Prof. Dr. Hikmet Sami Türk gibi bilge ve Ecevit’in “dürüstlük” imajının temsilcisi isimler sayesinde bundan sonra yoluna devam edebilecektir. Zeki Sezer ile Masum Türker arasında geçen Genel Başkanlık yarışını Masum Türker kazandı ve DSP’ye Genel başkan oldu. Şimdi bu her iki partinin de kongrelerinden tabanın istediği genel başkanların çıkmadığı ortaya çıkmıştır. Tabanın temsilinden yoksun Genel Başkanların bu partilerle Türkiye’deki muhalefet boşluğunu hakkıyla doldurabileceklerine de inanmak haliyle mümkün değildir. Demek ki, bu ülkede muhalefet boşluğu hala devam edebilecektir.

Çok deneyimli politikacıların ve hatta “duayen” denilen isimlerin de destekleriyle şekillenen DP ve DSP yönetimleri, eğer yeni kuşakla ki bu bilgi toplumu kuşağıdır, bunlara yönelik parti proğramları oluşturabilirlerse belki bir nebze “diri” kalabilirler ama seçilen liderlere bakılırsa bırakın bu kuşakla bağdaşmayı eski kuşakları bile bir araya getirebilecek bir sinerjiye sahip değillerdir. Günümüz kuşağı, eskisi gibi sadece laflara bakabilen ve laflarla karnının doyduğunu sanan kuşak değildir. Her türlü bilgi donanımının ellerinin altında olduğu ve de kolay kolay külyutar bir kuşak değildir. Sizin anlayacağınız, yüksek tepelerden biçilen rolleri bu kuşak, hiç de o rolleri biçenler gibi algılamaz ve de kabullenmez. Zannediliyor ki Türkiye hala 10 yıl önceki Türkiye ama değil işte. Onlar hala bunu algılayamamışlar. Ayrnı sorun CHP’nin başında bir beladır işte. CHP de bu kuşağı okuyamadığı ve anlayamadığı için zaten Ana muhalefette olmasına rağmen bir sinerji oluşturamamaktadır. Aynı tas ve aynı hamam mantığı ile DP ve DSP’de onlarca kez olağanüstü kongre yapsanız neye yarar ki?

Bugün beğenelim beğenmeyelim yinede iktidara karşı en güzel muhalefeti MHP ve lideri yapmaktadır. CHP bile muhalefet yaparken MHP’nin muhalefet tarzından kopyalarla işi götürme çabasındadır. O zaman yeni partilerin kurulması beklenebilir. Mesela AK Partiden yeni bir parti kurmak için ayrılan Abdüllatif Şener, hareketini hayata geçirebilir. Özellikle DP kongresinin sonucu bunu daha da açık hale getirmiştir ve de Şener’in hareketine adeta yeşil ışık olmuştur. Günümüz kuşağının dilini anlayamayan hiçbir siyasi partinin bundan sonra bu ülkede taban bulabilmesi çok zordur. Taşıma su ile değirmen döndürme gayretindeki insanların, öncelikle bu yeni kuşağı bir “adam” yerine koyması gerektiğini anlaması lazım. Yoksa ne yaparlarsa yapsınlar bu ülkede yol almaları mümkün değildir.Kalın sağlıcakla.

 Not: bu yazım aynı zaman da www.karadenizolay.com , www.kuzeyhaber.com ve Hizmet Gazetesi’nde yayınlanmaktadır.

M. Kemal AYÇİÇEK – 4 Mayıs 2009

Başlığa koyduğum iki ayrı konunun normalde birbirleri ile uzak yakın bir alakası yok ama biraz derin düşünüldüğünde dileyen bir bağda kurabilir. Son yerel seçimlerde oy oranını artıran Saadet Partisi Genel Başkanı Numan Kurtulmuş’un henüz kamuoyuna yansımamış planından söz edeceğim. Tabi bunlar, biraz da gözleme dayalı algılamalar. Daha sonra da AK Parti’deki kabine revizyonunundan ne anladığımı ortaya koyacağım. Şu Dilber hala diyesi, “Beğenenler alsın, beğenmeyenler..” falan da demeyeceğim.

Necmettin Erbakan’ın İran gezisinden sonra Saadet partisi’nde farklı sesler yükseldi. Bunlar olağan şeyler. Türkiye eski Türkiye değil ve Erbakan’ın da Saadet Partisi’nin başında dünya gözüyle oğlu Fatih Erbakan’ı görmek istediği gün gibi ortada. Her ne kadar Saadet partisi’nin mevcut Genel başkanı Numan Kurtulmuş, “emanetçi genel başkan değilim” dese de partinin eski kurtlarının partiyi Numan Kurtulmuş’a bırakmayacağı da bir gerçek.Saadet’te Recai Kutan’ın Genel başkanlığına içten içe partinin alt kademelerinden yapılan baskılar sonucu istenen Numan kurtuluş, Genel Başkan oldu. Oldu ama kendisi dilediği ve istediği bir yönetim yerine Saadet’in o eski kurtlarının, ya da perde arkasındaki esas yöneticilerinin (Oğuzhan ASİLTÜRK, Şevket KAZAN, Bahri ZENGİN,   Cevat AYHAN,  Hasan AKSAY,  Lütfi DOĞAN,  Av. Yasin HATİPOĞLU,   Teoman Rıza GÜNERİ,  Temel KARAMOLLAOĞLU,  Süleyman Arif EMRE,  Ali GÜNERİ) de etkisinden partiyi kurtarmak isteyeceği ayrı bir gerçektir.

Bilgisayar kuşağının önceki dönemini çağrıştıran Saadet Partisi’nin egemen isimleri, elbette son yerel seçimlerde oy oranını yükselten Numan Kurtulmuş’a , “tamam  genel başkan aynen devam et” derlerse o zaman Erbakan’ın oğlu Fatih Erbakan’ın Partide etkin bir görev alması ve muhtemel Genel Başkanlık yarışlarına girmesine razı olmuş olacakları anlamına gelecek. Ama Saadet Partisi’nde de Fatih Erbakan’ın Genel başkan adayı olarak Numan Kurtulmuş’un karşısına çıkması da “babadan oğla geçen monarşik “ sistemi çağrıştıracağı için, yeni nesil yani bilgisayar kuşağının buna tabi olarak itirazda bulunmasını karşılarına almış olacaklar ki, böyle bir görüntüde onlara hayır getirmeyecek. Onun için Saadet Partisi’nde böylesi bir ortamı oluşturmadan partideki hakimiyetlerini sürdürme çabası içinde olacaklar. Peki ama buna şimdiki Genel Başkan Numan Kurtulmuş, nereye kadar razı olacaktır?

Tabiî ki kongreye kadar. O kongre tarihi belki şimdi henüz belli değildir ama en kısa zamanda yapılacak bir kongre ile Saadet Partisi’nde işte bu “derin mücadele” bitirilecek. Saadet partisi’nin Genel Başkanı Numan Kurtulmuş, günümüz Dünya’sını, dünde olduğu gibi okumaya çalışıp, politika üreten değil bugünün reel politiğini doğru algılayıp, uygulamaya koyacak bir ekibini kurarak, o kongrede eskiye dair ne varsa, hepsinden helallık alıp tasfiye yoluna gidecek. Yani, duygusal anlamda Milli Nizam partisi ile başlayan ve MSP, Refah, Fazilet ve bugün Saadet Partisi adına gelen “Milli Görüş” geleneğini, tamamen Prof. Dr. Necmettin ERBAKAN etkisinden kurtaracak yeni bir yapılanmaya gidecek. Saadet Partisi’nden önce bunu Fazilet Partisi’ndeki o “yenilikçi” denilen ama çok az farkla kongreyi “gelenekçi”lere karşı kaybeden bugünün Cumhurbaşkanı Abdullah Gül ve şimdi çiçeği burnundaki Devlet Bakanı ve Başbakan Yardımcı Bülent Arınç yapacaklardı. Onlar bunu başaramadıkları için AK Parti’yi kurdu ve iktidar oldular. Onlara “gömlek değiştirdiler” denilen Saadet Partisi’nde bu kez Numan Kurtulmuş ve arkadaşları “gömlek değiştirmeden” işi sıkı tutarak, kongrede Saadet Partisi’nin yürüyüşünü sürdürmeye çalışacaklar. Başka türlü yapamıyorlar çünkü!

Gelelim yeni kabineye

Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın açıkladığı yeni Ak Parti Hükümeti’nin yeni kabinesi, Türkiye’de konjoktürel zaman kaybını giderecek ve icraatların hızlanacağı bir yeni kabinedir ve tam da AK Parti’nin mayasını temsil etmektedir. Bu Kabine de eski TBMM Başkanı Bülent Arınç’ın yer alması, bundan sonra yapılması gereken ama sadece sözü söylenip, yapılamayan değil artık hangi söz nerde verilmişse bunların tümünün gerçekleştirileceği anlamına gelmektedir. Daha önce “Anayasa değişecek” denmiş ve değiştirilememişse, işte bu şimdiki kabine de olmayacaktır. Bu Kabinede verilmiş her söz, icraata dönüştürülecek demektir.

Bülent Arınç’ın kabinede yer almış olmasının açıkça izahı budur. Çünkü, Bülent Arınç, AK Parti’nin “Parti” olmasının temel taşlarından biridir. Bunun temeli, 2001’deki Fazilet Partisi’nin kongresine dayanmaktadır. AK Parti’nin kuruluş gerekçesi, o Fazilet Partisi kongresinde Bülent Arınç’ın olağanüstü duygusal ve de kardeşane yaptığı konuşmanın neticesindedir. Ama orada oyuna getirilmiş olmaları, Konya grubunun prokovatif tavrı, AK Parti’nin kuruluşunu zazuret haline getirmişti. Ve bunu el ele vererek gerçekleştiren Parti’nin “derin abisi”dir Bülent Arınç. Onun için yeni kabine de bu  “derin abi”nin yer almış olması, AK Parti’nin son yıllarda bir takım “katagulleler” yoluyla engellenmiş icraatlarının da yeniden hayata geçirilmesinin garantisidir. Sizlerde izleyin bakın, hani ilk yıllarında toplumda heyecan yaratan icraatları ile halkla bütünleşen iktidar partisi, sanki son iki yıldan beri halkın dertleriyle uğraşmaktan çok kendi derdine düşmüş ve de kendi canını kurtarma çabalarına girdiği için kendilerinden beklenen icraatları da gerçekleştiremedi.  Onun için bu Hükümet, o kayıp yılların da telafisini yapacak bir kabine olarak açıklandı. Diğer bakanlıklardaki değişikliklerin bu bütünlük içinde anlatılacak çok da önemi yok bana göre. Kalın sağlıcakla

Not: Bu yazım aynı zaman da www.karadenizolay.com , www.kuzeyhaber.com ve Hizmet Gazetesi’nde yayınlanmaktadır.

 M. Kemal AYÇİÇEK – 15 Aralık 2008 

 Eğer samimiyse CHP, neden olmasın? Neden bu CHP’nin Çarşaf açılımı, Türkiye’nin ufkuna yeni bir yol daha açmasın, neden Avrupa Birliği normlarına daha da uygun kanaatlerin yaygınlaşması için bu açılım, o kesimde bir zihinsel dönüşümü sağlamasın? Deniz Baykal’ın yerel seçimlere giderken böyle bir açılımı, kendi yandaşlarına açıklamakta zorlanmasıdır asıl Türkiye’nin problemi işte..

Çarşafını babaannesinden, ninesinden, teyzesinden görüp bunu bir giyim tarzı olarak benimsemiş bu ülkenin insanına, yine bu ülkenin Antalya’sından tepkiler yağıyor. Olacak şey mi bu? CHP’nin Genel Başkanı Deniz Baykal’ın önünü kesip, ona adeta “nasıl yaparsın hesabı”nı soruyor güya seçmenleri ve Baykal’da, “kimsenin ne giyip giymeyeceğine biz karışamayız” diyor haklı olarak ve vatandaşı bu noktayı düşünmeye çağırıyor. Ve bunu yaparken bu bir değil iki değil aynı tepkinin ekranlara yansıyan kısmında iç kişinin aynı tarzdaki tepkisi dikkat çekiyor.

Bu ülkede başörtülü olunmadan önce çarşaflılar vardı, ona Doğu ve Güney Doğu Anadolu’da “ehram” da deniyor. Hatta o çarşafın düz siyah renklisi değil de zebraların sırtlarındaki desen gibi desenlisi de desensiz dokuması da ve kumaş olanı da var. O dokumanın renkleri ve renk tonlarında giyilmesi de var. O örtüler, o bölgeler için tıpkı Trakya’da ve Ege’deki bayanların giydiği şalvarlar gibi geleneksel giysiler. Bu Karadeniz’de  yine Keşan olarak adlandırılarak, yine desen ve renk ve kalite farklılıkları taşıyor. Fildikoz mesela, annemlerin de kullandığı ve keşandaki sevilen bir modeldir. Renkleri daha sıcak ve iş açıcıdır. Şimdi bu Çarşaf’ın siyah oluşuna mı karşı çıkış vardır, o siyahın anlattığı karamsarlık ve renk yaygınlığına mı itiraz vardır, yoksa o çarşaf içindeki bireye mi karşı çıkış vardır, bunu tam anlayamadık? Salt, çarşaf’a itiraz var.

Kim yapıyor bunu, o çarşaflının yaptığı yemekleri köyünde yediğinde “mis” gibi diyerek, onun köy yerinde yaşamasının onun doğal ortamı olduğuna  inanan şehirli bayanlar! Gün görmüş, soysallık anlamında konken partilerinden haberdar olan, gençliklerinde mini etekle gezme cesaretini göstermiş, bu ülkenin aydın(!) kadınları öyle mi? O güngörmüş şehirli kadınların ellerinden gelse biraz daha ileriye gidip, çarşaflı kadına mini etek giydirip, sonra da mini eteği giyen çarşaflının yürüyüşünün hikayesini anlatacak beş çaylarında ve buna da katıla katıla gülecekler! Onlar, hayatlarını belki de  başkalarının yaşam şekilleriyle, kılık kıyafetleriyle hep dalga geçerek sürdürmüşlerdir kim bilir?

Normalde eğitimli insanların çarşaflıya ve çarşaflılara bakarken biraz da sosyolojik ve psikolojik bakması gerekir. Aydın insanların daha da farklı tabi. Ama kültürlü şehir kadınında değil o ters bakış, kendini nasıl olduğunu belki kendisinin de bilmediği o şehre atmış sonradan görme kadınlar bu çarşafa karı çıkanlar. Bakın yakından, gözlemleyin nitelikli hiçbir aydın kadın bu kara çarşafa karşı değil, biliyor ki biyolojik olarak çarşaf bir çok bayanın herhangi bir siyasal hareketle bağlantısız bir şekilde kullandığı giysidir. Ama ya o sonradan görme şehirli, o asıl karşı çıkandır. O da kendi alanında kendini görgülü ve kültürlü sayarak, güya aklı sıra “kara çarşaf” karşıtı olmakla bu ülkede  ve de CHP’de “asıl söz sahibi benim” havalarını atmaktadır. Yoksa kalkıp bir partinin genel başkanına öyle sokakta uluorta “sen yanlış yaptın” filan diyemez zaten, öyle bir hakkı da kendin de bulamaz kısaca.

 Bu ilk kez olmuyor ki, şapka devriminde nasıl sarıklara karşı çıkıldıysa o sarıklılar neslinin kökünü böylesine ucuz anlamsız ve de sığ karşıtlıklar yaratarak bugünlere kadar getiren de o “haso, memo” kültürü değil midir? Ne oldu, şimdi o şehirli kadınlar tıpkı kara çarşafa olduğu gibi şapkaya da karşı değiller midir yoksa? Zihniyet değişiminin uğramadığı yer, tamda CHP lideri Baykal’a sokak ortasında “yanlış yaptın çarşaf açılımıyla” diyen ve denilen yerdir. İşte bundan sonra CHP lideri, eğer gerçekten samimi bir içtenlikle bu açılımı yaptıysa o zaman işi gerçekten zor. Çünkü bu ülkede zihnini bir çok kez yenileyenler hep kadre uğrayan kesimler olmuştur.  Bunu hiç aklına bile getirmeyenler, kadre uğramamış ve şimdiye kadar el üstünde tutulmuş kesimdir.

Avrupa’da tutucu, gerici ve yobaz olanlar genelde hep sağ partilerdir. Bu ülkemiz de böyledir kısmen ama sol hep ön açıcı, hep aydınlanmada öncü olmuş siyasal hareketlerdi. Türkiye’de bunun tam aksi yaşanıyor. Sol diye bilinen CHP, kendini adeta bu kaprisli ve kendini beğenmiş,  partinin seçim zamanlarında da aslında  fazlaca da katkı sağlamayan kesimi, yönetiminde hep etkin olmuş ve partinin normal de olması gereken yelpazeye yayılmasının önünü kesmişlerdir. Baykal, bunu yıllardır genel başkanlığını yaptığı parti de nihayet görebildiyse ve buna rağmen çarşaf açılımını yaptıysa bence çok büyük bir cenge girdi demektir. Onun için Baykal’a toplumsal bir destek verilmelidir ve CHP’nin “halklılaştırılmasına” bu toplumun katkı sunması gerekir. Baykal’a “çarşaf” hesabı sorabilenler, azcık Antalya, biraz İzmir, Ankara ve belki biraz da  İstanbul’dan çıkabilir ama ülkenin genelinde Baykal’ın böylesi açılımına büyük de destek gelir.

Bu ülkede aslında öyle sağ-sol gibi kavramlar da zaten içi boşalmış kavramlar haline geldi ve bunun bir aldatmacadan ibaret olduğu görüldü. Oysa tüm insanlar, zaten hangi siyasi partide olurlarsa olsunlar bir mücadele içindelerse bu  sadece daha iyi bir ülke için ve daha iyi bir gelecek için “insanlığa katkı” mücadelesidir. Bu mücadeleyi de kendi beyinlerinden başlatarak, tüm insanlığın mesut ve bahtiyarlığı için vermektedirler. Kimse, hangi partide de olursa olsun kendi cebini doldurma mücadelesi için siyaset yapmaz. Ha bunu istismar edenler vardır tüm partiler de, yani kendi kesesini doldurmak için ama onlar zaten zamanla partilerinden de ayıklanırlar. Hiç kimse göz göre göre salt kendi cebi ve geleceği için siyaset yapanları görüp de bunlarla aynı yolda yürümez. O tipler, birer kene gibidir ve nerde kan varsa oranın kokusunu iyi bilir ve bulurlar belki ama her zaman papaza pilav yedirtemezler.

Önümüzdeki yerel seçimlerin hoşgörünün ön planda olduğu, kimsenin kılık ve kıyafetinden dolayı toplumdan soyutlandığı bir kampanya yerine tüm insanlığı sarıp sarmalayan ve insanlığın her nerede olursa olsun huzur ve barış içinde olmasına katkı sunacak projelerin ön plana çıkarıldığı, sadece kendi ülkemiz için değil tüm ezilen dünya insanlığının refaha kavuşmasına yönelik fikirlerin tartışıldığı medeni atmosferde seyretmesini temenni ediyorum. Kalın sağlıcakla.

Not: Bu yazım aynı zaman da www.karadenizolay.com , www.kuzeyhaber.com

M. Kemal AYÇİÇEK – 8 Eylül 2008

Dünya’da her şey değişim sürecini yaşıyor. Türkiye’de de yeni Genel Kurmay başkanımız Orgeneral İlker Başbuğ, tıpkı Cumhurbaşkanımız Abdullah Gül gibi, göreve gelir gelmez deyim yerindeyse soluğu ülkemizde yıllardır kan kayıplarına yol açan bölgemiz, Güneydoğu Anadolu bölgesi’ndeki illere giderek aldı. Orada vatandaşların büyük coşkusuyla karşılandı ve sivil toplum örgütü temsilcileri ile görüştü, fikir aldı ve o bölge insanının hissiyatına tanıklık etti.

Bu millet, “asker” dendiğinde, dininden sonra en fazla güven duyduğu bu kuruma karşı hiçbir zaman saygıda kusur etmemeye her ferdi ile özen gösterdi, gösterir de ama askerin halkla bütünleşmesi(!) hiçbir zaman gerçek anlamda sağlanamadı. Halk, güven duyduğu bu kurum tarafından adeta dışlandı. Şimdi hemen birileri, “aha da asker düşmanlığı yapıyor” mantığıyla bakabilir olaya ama öyle değil. Asker, bu milletin kendi çocuklarıdır zaten ama hiçbir çocuk, kalkıp kendi yemek yediği, çay içtiği yeri babasından anasından veya kardeşinden soyutlamaz. Ne yazık ki bu ülkede maalesef, sadece askerde değil köy hizmetlerinde bile özel misafir hanelerden tutun lokallere varıncaya kadar hep ayrıcalıklı ve de halka kapalı mekanlar oluşturuldu. Ve halk, bu kurumlarımızdan uzaklaştırıldı. O lokaller, hep girilemez yerler oldu.

Askeriye de de aynı mantalite hakimdi. Askeri gazinolar, garnizonlar içerisindeki kantinleri kastetmiyorum ama parklar da dahil lojmanları ile eğitim kurumlarıyla, araçlarıyla hatta üniformalarıyla halktan uzaklaştı. Halka, hep bir yerlerden mesajlar verilerek halk eğitilmeye, görgü kuralları da dahil her şeyi fiilen değil ama sözle ve yazılı talimatlarla ya camlara veya askerlik şubelerine koydukları afişlerle veya duyurularla yapmaya çalıştılar. Düşünebiliyor musunuz siz, askerlik şubelerine asılan afişlerde, anne ve babaların kılık kıyafetlerinin nasıl olması gerektiği işlendi. Adam, evladını asker edecek, oğluyla askerlik şubesine gidiyor ama onu orada babanın sakalına yasak uygulanan alanların afişleri ile babalara mesajlar veriliyordu daha düne kadar.

Dünya’da profesyonel askerlik gelişmişken bizde hala alaylı askerlik kavramıyla bu milletin çocukları askere alınıyor. Oysa bizim ordumuzun da profesyonel ordu haline gelmesi gerekmez mi? Şimdi, yeni Genel Kurmay Başkanımız Başbuğ’un mesajlarından bunları anlıyoruz. Bugüne değin parklarda bir subayla oturup sıradan vatandaşın sohbet ettiğine tanıklık edeniniz oldu mu? Bir yüzbaşı vardı, güya arkadaş olduk ama sivil elbiselerini giydiği halde halkın rahatlıkla oturduğu her hangi bir çay ocağında veya parkta oturup bir çay içemiyorduk. Asker, bu vatanda kışlasında askerdir ama ya sivil elbiselerini giydiğinde de hala asker mi olmalıdır? Bu, ömrünü askerlik görevine adamış insanların da “insan” haklarından yoksun kalması değil midir? O insanların, insanı duyguları, dostlukları, arkadaşlıkları, ahbaplıkları olmayacak mı? Ya onların çocuklarının? Veya eşlerinin?

Maalesef olmadı işte, askerimizin insan hakları maalesef gözetilmedi. Sadece onlara sanki “askersiniz, asker doğdunuz asker öleceksiniz, sivillerle aynı masada ve aynı mekanda görülmeyeceksiniz” mi dendi veya emredildi ki, askerler ilçelerde sadece kaymakamla, belediye başkanı(!) ile veya tapu sicil müdürü, nüfus müdürü, hakimle, savcı ile selamlaşabildi. Ama sıradan vatandaşla selamlaşamadı. Bu toplum, istediği kadar cahil olsun, okumamış olsun ama hani bir deyim vardır askerde “ali okulu” diye tabir edilir, oradan da mı geçmemiştir ki hep hor görülmüş ve dışlanmıştır.Oysa insanımız gururludur, öyle ayrıcalıklı muameleleri anında fark eder ve bunun gereği olarak da söyleyemezse de buğz eder. Susar belki, hissettirmemeye çalışır ama bunu aklının bir köşesinde hep tutar. Hafızası güçlüdür.

Devlet- millet kaynaşmasından söz edilir durulur ama asker-millet kaynaşmasından söz edilmezdi. Çünkü, askeriyede bırakın sıradan halkı bu ülkede eli kalem tutan ve halkla devlet arasında köprü olan ve iletişimden tutun haber aktarımına kadar her türlü bilgi akışında aracılık eden gazetecilere bile mesafeler konmadı mı? Akredite olunan basın kurumları ve hatta fert fert gazeteciler ayıklanmadı mı? Sanki o akredite olmayan gazeteciler asker düşmanıymış gibi bir hava yaratılmadı mı? Oysa gazeteci, aracıdır sadece, o’nun bir tarafmış gibi olması mümkün değil ki. O da kendisini bu milletin hizmetine vakfetmiştir, üstelik aldığı ücretle zar zor da geçinir ama kellesini milletine hizmete adamıştır. Tıpkı bu ülkenin askeri gibi, savcısı, hakimi, tapu müdürü veya milli eğitim müdürü gibi üstelik onlar kadar da bu devletten değil sadece çalıştığı kurumdan ona takdir edilen ücrete rağmen. Gazetecinin durumu bu iken ona bile yasak konurken milletle askerin kaynaştığından bu ülkede söz etmek mümkün olabilir mi?

Onun için diyorum, askerle milletin kaynaşmasının sırası gelmiştir. Bu milletle askerin kaynaşması sadece şehit cenazelerinde ve cami avlularında kalmasın. Gerçekte rol yapılmadan, profesyonelce halkla elele, iç içe, gönül gönüle olunsun. Sadece şehit babalarının ellerinin öpülmesi, şehit annelerinin feryatlarına saygı duyulması ile değil, kara günde değil iyi günde de bu birliktelik sağlansın. Sanırım yeni komuta kademesiyle artık insani duyarlılık ön plana çıkar ve ülkemizin bekçileri, askerlerimizle insanımız sözde değil özde de kaynaşmış olur. Rol yapılan her yerde o roller biter ve oyunlar sona erer. Rolde değil reelde birlikte olunmasının zamanıdır artık. Bu ülkede eli kalem tutan veya tutamayan hiç kimse, kendi ordusuna düşman olmaz hele az buçuk biraz da dünya görmüşse, Türkiye’nin Dünya’daki konumunu azıcık bellemişse bu mümkün değildir. Kendi kendimize düşman yaratma gayreti içinde olmak yerine birlik ve beraberliği sağlama adına görev ve sorumluklarımızın bilincinde olmak durumundayız diye düşünürüm.

Ülkemizde profesyonel askerliğe geçişin işaretini veren ve Malatya’dan başlayarak, Diyarbakır ve Van’da halkla elele ve omuz omuza veren yeni Genel Kurmay Başkanımız Orgeneral İlker Başbuğ’a yeni görevinde başarılar dilerken, O’nun sözlerinde ve gözlerinde hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını görmenin mutluluğu ile, bu ülkenin yarınlarının daha da aydınlık olacağına olan inancımın pekiştiğini ifade etmeyi kendime görev saydım. Sizlerde kalbinizi ferah tutup, şu mübarek günlerde kalbinizle, ordumuzun her zaman muzaffer olmasına dualarınızla katılacağınızı ümid ediyorum. Kalın sağlıcakla.

Not: Bu yazım aynı zamanda www.karadenizolay.com ve www.kuzeyhaber.com da yayınlanmaktadır

M. Kemal AYÇİÇEK- 30 Eylül 2003

            Yargıtay 6.Dairesi’nce  DEHAP’ın  Üst düzey 4 yöneticisi için verdiği mahkumiyet kararının ardından ülkede bir yıldır görev yapan Parlamento tartışılır hale getirildi. Elbette bu bir yargı sürecidir ve de yargının hükümleri de yerine gelmelidir.

Hukukun üstünlüğüne inanıyorsak elbette mahkemelerin (Cüzdanla vicdan arasında kalmamış) verdiği kararları saygıyla karşılamak zorundayız. Aynen yargı kararına uyulması noktasında  hareket edilmelidir. İyide nasıl hareket edilecek?

            Olayın bu yargı sürecine gidişine bakmadan sonundaki kararı da doğru okumak mümkün değildir. 3 Kasım 2002 Erken Genel seçimleri öncesinde  Yüksek Seçim Kurulu, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısına “ falanca filanca partilerin seçime girmesinde sakınca var mı”? diye sormuş.  Bu yüce makamdan verilen yanıtta denmiş ki, “elcevep; falanca, filanca partinin seçime katılmasında sakınca yoktur”

            Yüksek Seçim Kurulu (YSK) da buna istinaden seçim için oy pusulalarını bastırıp ve seçime gidilmiş. Ardından da seçimin hemen öncesinde tüm hazırlıklar tamamlandıktan sonrada bu kez aynı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, YSK’ ya “ Hayır, filanca parti seçime sokulmamalı” diye itirazda bulunmuş!          

            Kim bu  Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı? SABİH KANADOĞLU.. YSK’ nun  başta danışıp görüş aldığı başsavcı..ihbarda bulunan kim? yine aynı makam. Sonra bu itirazı YSK reddetmiş ve sayın Yagıtay Cumhuriyet Başsavcısı Sabih Kanadoğlu, itirazını mahkeme kanalıyla devam ettirme yoluna gitmiş ve bugün de Yargıtay 6. Dairesi’nin 4 DEHAP  ’lı üst düzey yöneticisinin mahkumiyet kararını vermesine yol açmış.

            DEHAP’ın üst düzey yöneticileri ne ile suçlanmış? “resmi evrakta sahtecilik” ten, yanı devlete yanlış ve eksik bilgi ve belge vermekten yargılanıp mahkum olmuşlar. Peki bu partinin ilk sorulduğunda seçime girmesinde mahsur yok diyen, ardından  seçim takvimine girildikten sonra karar değiştirip “yok yok mahsur vardır” diye itiraz eden  Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı Sabih Kanadoğlu’nun  suçu yok mu dur? Görevi ihmal  yok mu dur? Ya da görevi su istimal yok mu dur?

 Madem DEHAP ’lılar devleti yanlış ve eksik bilgi ile oyalamış ve yanıltmıştır, o zaman Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı Sabih kanadoğlu’da Devlet görevini ciddiyetle takip etmediğinden ve görevini layıkıyla yapmadığından hakkında soruşturma açılıp en az DEHAP ’lı o 4 kişinin çarptırıldığı cezayı almalıdır. Hukuk Devleti’nde hiç kimsenin yaptığı yanına kar kalmamalıdır.

Şimdi koskoca bir ülke, AB kapısında son hazırlıklarının yapılmakta olduğu bir dönemde tüm Dünya  karşısında madara edilme durumunda bırakılmıştır. Dosta düşmana istismara açık gereksiz kozlar verilmiştir. Tüm dünyaya adeta bir totaliter rejimmiş gibi baskıcı bir devlet yapısı kozu verilmiştir.Türkiye’yi böylesine dış ülkeler karşısında zor durumda bırakacak imajı hiç ama hiç kimsenin  reva görme hakkı yoktur bu Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı olsa bile!

Bazıları alışmış giydirilmiş dokunulmazlık zırhına! O zırhların tamamının kalkması gerekir. Sadece seçilmişleri  adeta güdülebilen birer koyunlarmış gibi görüp, atandıkları makamlarda devletin birer memuru değilmiş, halkın hizmetkarı değilmiş de halkın efendisi rolünü kendilerine mübah kılmışların bu saltanatlarının da sona ermesi gerekir. Yoksa bu giydirilmiş zırhlarıyla halkın hizmetinde olması gerekenler,   sade vatandaşın yanında birer  Saddam Hüseyin olmaktan  kurtulamazlar! Hiç kimse de bu Saddamlara  daha fazala tahammül etmek zorunda kalmamalıdır!

Kanımca Yüksek Seçim Kurulu, yapılacak herhangi bir itirazı reddedecek ve bu ülkede kaosa sebep olmayacak ve zırhlandırılmışların oyunlarını bozacaktır.

Kalın sağlıcakla

Not: Bu yazım aynı zamanda www.karadenizolay.com , www.kuzeyhaber.com ve www.gazetehizmet.com da yayınlanmaktadır.