M. Kemal AYÇİÇEK- 23.Ocak.2005
Safız ya, partileri “ciddi” birer kurumlar görüp, liderlerini adım adım izlerken nefesimi düzgün alamaz belki de nefes aldığım sırada söylediği bir sözü atlarım diye de özenle derin nefes alamaz ve kulak kesilirdim söylenenlere.. Not tutardık, sonra o notları hızaya sokar ve de haberimizi yazardık. Rahşan Ecevit, partisi DSP’yi kurduğunda kimse onu bir parti lideri sayıp küçük bir minübüsle çıktığı geziye katılmazken ben salt tek kadın lider olmasına özenip ve de saygı duyarak izlerdim.
CHP’nin lider gezilerini de aynı heyecanla ve de bıraz da “iktidar olamıyorlar ama onlarsızda mulafet olmaz” diyerek izlerdim.
Güneş 3 otobüsünde Deniz Baykal’la Artvin’den dönerken, genel sekreter Hikmet Çetin’in yeğeni ile samimi olmuştuk, gezi boyunca onunla özel sohbetler ederken, Baykal’in genel başkanlığı bırakacağını ve dayısı Hikmet Çetin’in CHP’ye genel başkan olacağını ama bir yığın entrikanın döndüğünü ama bunları dayısının atlatacağını söylediğinde “ne hayalci çocuk” diye düşünmüştüm. Fazla sürmedi altı ay içinde o çocuğun dediği gibi dayısı Hikmet Çetin CHP’ye genel başkan oldu.
Ama Deniz Baykal’ın o dönemdeki kurmayları, ne pahasına olursa olsun Deniz Baykal’ın liderliği bırakmayacağını ve yine o koltuğa oturacağını söyledi. Adnan Keskin örneğin o dönemde kendini parçalıyordu Baykal için mesela ama bugün farklı yerdeler. Kimleri gördüysem CHP’ye canla başla bağlı olan ve çalışan hepside dışlandı. CHP, yeni ve taze kanı kabul edemiyor öyle bir bünyesi var ki, bir ur gibi sarmış ve bundan kurtulamıyor. Aslında kurtulması da zor değil ama işte aslında kurtulmakta istenmiyor galiba, öyle ya kim bu partiyi adam ederim ayağa kaldırırım dediyse bu adeta vatana ihanetmiş gibi lanse edilerek muhalif sesler, susturuldu, bastırıldı olmadı, disipline verildi o da olmadı kovuldu kovulamayanlarsa ihrac edildi. Ertuğrul Günay, bana göre gariban CHP’lidir. CHP’nin Anadolulusu..
Şimdi liderlik için yarışa giren kim var, açıktan açığa partiyi olağanüstü kongreye sürükleyen isim oldu Şişli’nin CHP’li belediye başkanı Mustafa Sarıgül, arkasından hemen İstanbul’un o elitistinin üflemesiyle Zülfü Livaneli, “neden olmasın, teşkilat beni istiyor” diye ortaya çıktı. Aslında teşkilatın Zülfü Livaneli’yi istediği falan yoktu ama o kendine oradan bir yer açmak niyetinde ve de bunu başarıyor. Amacı, CHP’nin Anadolulusunun önünü kesmek kimin adına Deniz Baykal adına tabiî ki. Onlar hep kurgular, sadece Hurşit Güneş, bilimsel refleksle “ben bu işi hallederim” diye farklı bir ses olarak ortaya çıksada, belliki sözü geçen üç adaydan da daha az ilgi görecek.
Hikmet Çetin’in CHP’ye Genel Başkan olması, CHP’nin tabana inmesini sağlamıştı, ama tam kök salamadan yeniden Baykal bayrağı devralmıştı, tıpkı şimdi DYP’de Tansu Çiller’in bir kurtarıcı edasıyla geri dönüşünün beklenmesi, tıpkı Mesut Yılmaz’ın ANAP’ın başına geri döneceğinin beklentisi gibi. Ama Baykal, iki kez nadasa kalmayı kabul eder mi? Etmeyeceğini ilan ederek yollara düştü çünkü bu onunda son şansı artık. Deniz Baykal’ın Menderes’in yakasına yapışma refleksine artık saygı duyacak nesilde tükenmek üzere ve artık yepyeni bir nesille CHP’yi batı toplumlarının siyaset arenasına taşıyacak ve o parti misyonunu geçmişle günümüz uzlaşısını sağlayacak beyin takviyesine ihtiyaç var.Bu ihtiyaçtan olacak, sık sık kongre yapılmasına rağmen aşılamayan CHP’nin eski kaleleri, ne yazık ki çağdaş değerlerle bir türlü buluşamadı, şimdi de buluşamayacak.
Çünkü, yeni CHP’nin Anadolulusu Mustafa Sarıgül, Hurşit Güneş ve Zülfü Livaneli, birbirini eleştirecek, çekişecek ve aralarından Deniz Baykal, muhalefeti susturma anlamına gelecek bir genel başkanlık tazeliğine bürünerek, bir müddet daha bu arenada kalacak.Nasılsa alıştık biz, CHP’nin bir kongre partisi olmasına da, kendi içinde hiçbir zaman huzuru bulamamasına da ve tekrarlanan salon gösterilerine de alıştık, yadırgamıyoruz artık. Onlar, böyle ayakta kalabiliyorlar. Kalın sağlıcakla.
